Бо ҳиҷобам роҳатам
Таърихи изофа : 7/7/2016 11:01:35 AM
Bookmark and Share              Balatarin

Суннӣ Нюз: Ҷанҷол ба сари ҳиҷоби ман аст, тобистон, ки аз роҳ мерасад, ҳасосияти мавзӯъ чанд баробар мешавад: он чӣ фаромӯш мешавад, худи ман ҳастам, ки таклифамро ба дурустӣ намедонам, вале он чӣ медонам ва ба он мӯътақидам ин аст, ки ҳаргиз фаслҳо ва гармо ва сармо наметавонад халале дар вазъияти ҳиҷобам эҷод кунад, зеро ман ба хубӣ медонам, ки ҳиҷоб фаслӣ нест, аммо ҷинси он фарқ мекунад, ки бо он ҳам ба роҳатӣ канор омадаам.

Агар ҳиҷоб барои ман эътиқод бошад, чӣ касе метавонад ин эътиқодро заъиф кунад? Агар ман бихоҳам барои маҳфӯз мондан аз теғи нигоҳҳои ҳарис онро риоят кунам, боз ҳам касе ҳаст бароям хату нишон бикашад?

Ман  барои ҳузури роҳат ва бедағдаға хуб медонам, ки бояд бо роҳаттарин ва бедардисартарин пӯшиш зоҳир шавам. Ба қавли маъруф: “оҳиста биё, оҳиста бирав, то гурба шинохт назана”, аммо ба назарам холо бояд барои маҳор кардани гурбаҳо муҷаҳҳаз шуд. Дар ҷомеае, ки зан бояд фаъол бошад ва дар канории корҳо ва вазоифи хонаводагиаш дар муқтамаъ ҳузур дошта бошад, оё ин мантиқ нест, ки ҳузурат бемузоҳимат бошад? то ҳам нақшу ҳаракаташ дида шавад ва ҳам вазифаашро ба дурустӣ анҷом диҳад.

Ҳаргиз ҳиҷоб барои зан дардисар ё ба қавли мудаъиёни озодии зан “маҳдӯдият” нест. Зан пурранг шудани нақш ва кору ҳунараш бояд бидонад чӣ масири кӯтоҳтар ва дар айни ҳол камхатар аст. Дар роҳе, ки пур аст аз гургон дар камин ва рубоҳони ҳарис, ин сухан, ки ҳифзи ҳиҷоб занро ба масоили ҳошияе намекашонад, бидуни  эътироз ва қилу қол қабул аст.

 

Ҳиҷоб зарӯрист, аммо на фақат барои занон

Фарҳанг, адаб ва тарвиҷи ахлоқ дар байни мардум ба вижа мардон бисёр заруритар аз фишор овардан бар занон барои риояти ҳиҷоб аст. Агар пӯшиш занро маҳфуз нигоҳ медорад, бояд ҳиҷобро бо кори фарҳангӣ ва  расонаӣ тарвиҷ дод ва ҳамоҳангӣ кард, на бо иҷбор, вале боз ҳам фарҳанги иффат бояд ду тарафа бошад. Мардон чашми пок бо ҳифзи ҳаримҳо ба занони ҷомеа монанди аъзои хонаводаи худ бингаранд ва занон низ аз кӯчактарин омилу ҳаракат барои таҳрики мардон парҳез кунанд,  то дар сояи ин таъомули дутарафа ба ҷомеаи солим ва холӣ аз ҳарзагӣ наздик шавем.

Тавсиятҳои динӣ ва мазҳабӣ танҳо бо такмухотабӣ шакл мегирифтаанд, тазаккурҳои умумӣ ва мухотаби онҳо занону мардон ҳастанд. Зан бо фаъолияти солими иҷтимоӣ ҳаргиз ба худороӣ барои ҷалби нигоҳи ҳарза тан нахоҳад дод, зеро медонад, ки барои амон будан аз ҳаҷмаҳои берӯнӣ бояд шакилтар зоҳир шавад, то суҳулат ба мақсӯдаш бирасад. Ҳиҷоб ҳамчун сипаре занро дар муқобила бо ҳаримшиканиҳо ҳифз мекунад. ин бовар бояд монанди як эътиқод ба ҷомеа тазриқ шавад ва ҳар гуна икроҳу иҷбор мумкин аст мушкилотеро дар пай дошта бошад.

Имрӯз масъали ҳиҷоб марбут ба насли ҳассос ва латифе аст, ки эҳсосоти дарӯнияш бар хирад ва мантиқ чира гаштааст ва ҷавонон бештар тикаҳои ин позилро ташкил медиҳанд. Ҷавонон ба шакли ғаризӣ моиланд дида шаванд ва барои  дида шудан чӣ чизи диданитар аз зоҳирашон аст? Бо андаке таъаммул дармеёбем, ки ин ҳаракат аз камкории фарҳангии мутавалиёни умур аст, ки ӯро чунон қавӣ бор наёвардаанд, ки барои арза ва худнамоӣ, фикру ҳунар ва дастоварди андешаашро ба витрин муаррифӣ намояд, пас танҳо ӯ муқассир нест.

Кӯтоҳии хонаводаҳо барои тадвини барномаҳои дуруст ва саргармиҳои созанда низ дида мешавад, он қадар ҷомеаро аз камол холӣ кардаем, ки ҷавон коре ҷӯз худнамоӣ ба ин шеваро намеёбад. ӯро заъиф кардаем, зӯд ба зӯд ирод гирифтаем ва чунон беҳувияташ кардаем, ки касе ҷуз худро намебинад.

Бояд ин воқеият талхро бипазирем, ки занони иронӣ солона беш аз ду миллиард дулор маводи ороишӣ масраф мекунанд ва ин баробар аст бо арзиши фарше, ки занони қолинбоф дар коргоҳҳо барои тавсеаи арзӣ мебофанд. Чӣ фоида?! Аз ин дар ворид карда ва аз дари дигар бохтаем. Агар тавоноиҳо дида нашавад, агар бо кӯчактарин таҳрике барои худнамоӣ ташвиқро пеша кунам. Ҳосил ин аст ва дигар ҷойи гилае нест.

 

Таърифи ҷомеъи ҳиҷоб дар арсаи маъонӣ ва мисдоқӣ барои занон чист?

Рӯпушҳои тира бо тарҳои такрорӣ навъе дилзадагиро дар ҷомеа эҷод мекунад. чаро мусалмонон дар дигар кишварҳои исломӣ аз ҳиҷоб барои ибрози ҳувият ва мубориза истифода мекунанд ва дар кишвари ман ба тарзи нохоста бо он муқобила мешавад? аҷиби кор куҷост? чаро ҳамеша барои расидан ба мақсаде миёбур мезанем? оё дуруст нест баргардем ва аз роҳи ҳисобшуда муҳосаботро арзёбӣ кунем ва нурафгани меҳрубонӣ ва фарҳангсозиро ба дахмаҳои торики нодониҳо битобонем?

Ҷавон бояд бидонад, ки ҳиҷоб ӯро аз газандҳо ҳифз мекунад, бояд ба духтари ҷавон тафҳим кард, ки чаро чизҳои қиматӣ ва пурбаҳояшро пинҳон кунад? Аз ҳамин мисоли сода метавон ба ӯ фаҳмонд, ки ҳайф аст вуҷуди боарзиш ва зебои қиматии ӯ бар сари роҳи дуздон қарор гирад, зеро ӯ гаронтар аз он аст, ки зебоиашро сари кӯча ва хиёбон ба хироҷ бигзорад. Ҳатто бояд аз заноне барояш гуфт, ки рӯзҳо ва рӯзҳо дар коргоҳҳо ва озмоишгоҳҳо барои тавлиди илм ва дастовардоҳи бузурги илмӣ аз умри гаронбаҳои худ моя гузоштаанд, то ҳосили онро бидуни таваҷҷуҳ ба ҷинсияташон ба сабт бирасонанд.

Бояд ба онҳо нишон дод, ки занон вақте дар дарӯн фарбеҳ мешаванд, зинати берӯн ёдашон меравад. Онҳо ба худорое ба таҳқир нигоҳ мекунанд, зеро медонанд дар андеша ва тафаккур ва зеҳнашон чизеро оростаанд, ки арзааш айб нест ва худнамоии он гавҳар ҳаргиз маломат ва мазамат ба ҳамроҳ надорад.

Бояд ба забони худаш  ва ҷинси меҳрубони худаш барояш гуфт: асараш зӯдтар ва камранг шуданаш дертар аст. Дар ҷомеае мо ҳаргиз зӯр ва фишор роҳи ҳалли муносибе барои масъалаи ҳиҷоб нест. Муаррифии фарҳанги асили исломӣ бо шавоҳиди ғайри клишаӣ, барпоии намоишгоҳҳои пӯшиш ва танаввуъ дар он ва ҷазобияти рангҳо метавонад барои рағбати ҷавон ба сӯйи ҳиҷоби мақбул ва маъқул муассир бошад.

Бо ҷавон бояд мусаллаҳ ба истидлол буд. ӯ ҳарфҳои ҳамроҳ ба таҳаккумро намепазирад, гар чӣ дар баробараш гардан каҷ кунад, аммо ин тамкинро то охир ҳамроҳ нахоҳад дошт. Дар сироти мустақим роҳ барои расидан бисёр аст, бояд оқилона пайдояш кард, на бо зӯр, ки манзили кӯтоҳ ва асараш мақтаъӣ аст.

Теъдоди боздид :
67805

Bookmark and Share              Balatarin
 
 
Ном:
Матни назарҳо: 
 
      
 
 
 
Лағви иштирок
Иштирок